www.broker.grajewo.pl

- Chodź. Prędko. Nie mamy czasu. Pobiegły korytarzem. Dym był coraz gęstszy, dusił, dławił, oślepiał. Mury dygotały od eksplozji. - Ciri - Yennefer zatrzymała się na skrzyżowaniu korytarzy, mocno ścisnęła dłoń dziewczynki. - Posłuchaj mnie teraz, posłuchaj uważnie. Ja muszę tu zostać. Widzisz te schody? Zejdziesz nimi... - Nie! Nie zostawiaj mnie samej!. Więc i wyszedł; pułkownicy też porozchodzili się, każdy do swojej. - Nie pamiętam, proszę pani, ale to tak łatwo się dowiedzieć.. Wiem, pomyślał, patrząc w zimny błękit jej oczu. Tak, zdaje się, że wiem. Był spokojny. Nie umiał inaczej. Już nie.. No wykonywane czynności na karcie przypiętej do deseczki.. - Prosta jak drut. Jeżeli to jest szaleniec, to z punktu widzenia prawa jest to człowiek chory. Chory, rozumie pan, mecenasie? - Jak słyszę coś takiego - wybuchnął Chęclewski - to mi zęby trzeszczą! Chory, skurwysyn! On mojego Maćka... Chory! - Ja pana rozumiem. Mnie też trzęsie. Ale nic nie da się zrobić i to wyraźnie powiedziała ta lekarka. Załóżmy, że blefowała, że nie wie nic o naszym planie. Ale mogła się domyślić, więc ostrzegła mnie. Wyraźnie mnie ostrzegła. - Pan się w jej bełkocie doszukał ostrzeżenia? Przed czym? - Niech się pan nie zgrywa. Ostrzegła mnie, żebym nie próbował ująć tego wariata w charakterze zimnego mięsa. Mogę go aresztować używając łagodnej perswazji, związać w kaftan i oddać specjalistom. Na kurację. - Strach pana obleciał, panie Andrzeju, i dlatego nieprawidłowo pan rozumuje - adwokat splótł dłonie. - Ja też słuchałem tego nagrania. I zupełnie co innego miało w nim kardynalne znaczenie. Niech pan posłucha. Zabawimy się. Ja będę panem, a pan pańskim pułkownikiem czy tam inspektorem policji, tak to się teraz nazywa, jeśli się nie mylę. Słuchaj pan, panie inspektorze policji. Przeanalizowałem dziwną rozmowę z panią doktor Iks. Uderzyło mnie, że kilkakrotnie używała słów, z których wynikało, że podejrzany furiat jest straszliwie niebezpieczny. Utkwiło to w mojej podświadomości tak głęboko, że kiedy doszło do konfrontacji, nerwy mi puściły. Widząc, że atakuje mnie z niebezpiecznym narzędziem, użyłem broni służbowej, nie przekraczając granic obrony koniecznej. Co? Dobre było, panie inspektorze. Dobre tłumaczenie? - W dupę niech pan sobie wsadzi takie tłumaczenie - powiedział spokojnie Nejman. - Tak powiedziałby, oczywiście, mój inspektor do mnie. Panie mecenasie, pan dobrze wie, co oznacza obrona konieczna w przypadku uzbrojonego policjanta, który w dodatku wie, że ma do czynienia z kimś o ograniczonej poczytalności. To nie jest Ameryka. Nie mam zamiaru trafić do kryminału. Adwokat zamyślił się, milczał przez dłuższą chwilę. - No, dobrze - powiedział wreszcie. - Może faktycznie ma pan rację, panie Nejman. Co więc robimy? - Rozwiązujemy umowę.. - Jeszczio sdies' - palec Mosura zwraca uwagę Lodzia na drugie, dużo mniejsze zdjęcie wkrojone w róg tekstu. Fioletowowłosa piękność przytula się na nim do znajomej sylwetki łysawego faceta o wyłupiastych, niewątpliwie szczęśliwych oczach. W tle, rozmazana nieco głębią ostrości, ale nie do pomylenia z nikim innym, twarz Julity.